VIDEO/𝑽𝑰𝒁𝑰𝑻𝑨 – Drama me regji të 𝐃𝐚𝐯𝐢𝐝𝐞 𝐈𝐨𝐝𝐢𝐜𝐞

Bazuar në veprën e shkrimtarit britanik Herbert George Wells “Vizita e mrekullueshme” në sallën “Central 400”, arTurbina Pas premierës në teatrin “Migjeni” të Shkodrës, shfaqja në “ArTurbina”, në Tiranë në kuadër të Festivalit të Teatrit Shqiptar “MOISIU”.

Një ndër regjisorët më të suksesshëm në Teatrin Kontemporan Davide Iodice, i bashkohet bashkepunimit mes Teatrit të Shkodrës dhe Teatrit të Sardegna-s për projektin më të ri, me mbeshtetjen e “Institutit Italian të Kulturës”.

Kjo shfaqje arriti të fitonte tre çmime: Shfaqja më e mirë, kompozimi Lino Cannavacciuolo dhe skenografia më e mirë e Festivalit të Teatrit Shqiptar “Moisiu”.

Ndodhi papritur, askush nuk e di për çfarë arsye, por ai, engjëlli, e gjeti veten duke fluturuar mbi qiejt e tokës. I marri i fshatit e di dhe e kujton mirë, sepse ishte i pari që e pa dhe i fundit që e harroi. Mbi qiej që thjesht i kishte ëndërruar apo imagjinuar, engjëlli fluturon, i mbushur me habi, derisa një prift, prift i atij fshati, apo asaj çfarë kishte mbetur nga ai fshat, me plagët e luftës ende të dukshme, e qëllon. Prifti qëllon engjëllin. I tronditur dhe i befasuar nga kjo qenie e jashtëzakonshme dhe nga një ndjenjë e thellë faji, prifti vendos të mirëpresë dhe të kujdeset për mysafirin; një engjëll, i mrekullueshëm dhe enigmatik, që vëzhgon me sytë e habisë “jetën”, atë “jetë” krejtësisht njerëzore. Një jetë, megjithatë, që dalëngadalë bëhet e vështirë, e ndërlikuar, mbi të gjitha falë armiqësisë së fshatit, që nuk e duron dot vizitën e të huajit, të engjëllit, duke stigmatizuar deformimin e tij, diversitetin e tij. Gradualisht, i ngarkuar nga poshtërimet dhe talljet, i paaftë për t’u kthyer në vendin qiellor dhe i mbyllur në “kafazin” njerëzor, engjëlli do të gjejë lehtësim vetëm tek muzika e violinës, që ai e luan me mjeshtëri të rrallë dhe “paqe” vetëm tek sytë dhe dashuria e Delisë. Teksti në bazën e partiturës skenike, e merr frymëzimin e lirë nga “Vizita e mrekullueshme” e Herbert George Wells, një pararendës vizionar i zhanreve dhe gjuhëve, duke e zhvendosur gjithsesi boshtin e interesit të tij nga satira karshi konformizmit viktorian, drejt një kritike më bashkëkohore, e cila, mbi të gjitha ka të bëjë me mënyrën se si mirëpritet “ai që vjen nga jashtë”, i huaji. Qoftë emigrant, apo qoftë engjëll, nuk ka rëndësi; nëse nuk je si unë, nëse nuk të njoh, atëherë ti përbën rrezik.

Almanart